دست دوم

از یادداشت های خصوصی یک استاد قلابی

dastedovvom — Tue, 06 Oct 2009 10:45:18 GMT

سلام. شرمنده از این همه تاخیر.

گرفتاریات باعث شده چند ماهی از فضای نشریات و طنز فاصله بگیرم که امیدوارم به زودی این فراق به وصال یا هر دختر دیگه ای تبدیل بشه!

اینم طنزی که چند وقت پیش برای شماره جدید ستون آزاد نوشتم.

از یادداشت های خصوصی یک استاد قلابی

بچه های محل اگه بفهمن از خنده غش می کنن!

قسمت اول

مقدمه: همیشه به این استادم مشکوک بودم. جلسات اول ترم با چیزهایی که بچه ها از این استاد می شنیدند، همه بچه ها فکر می کردند ایشان استاد درس دیگری است و اشتباهی سر کلاس ما می آید ولی برای خنده اش هم که شده صدایش را جلوی آموزش در نمی آوردند! استاد تمام تلاشش را می کرد تا بچه ها نفهمند دارد نهایت تلاشش را می کند مبادی آداب صحبت کند ولی بچه ها می فهمیدند!

وقتی دیدیم استاد سوالات بچه ها را هم به نحوی نه چندان هوشمندانه می پیچاند و بعضاً موقع سوال های زیاد بچه ها، وسط کلاس کاری برایش پیش می آید و کلاس را تعطیل می کند، به آموزش مراجعه کردیم و متوجه شدیم اشتباهی رخ نداده است! بچه ها فقط تا همین جای قضیه همپای من بودند و می گفتند «چه بهتر که استادش استاد نیست! ما هم درسش رو استاد می کنیم! یک امتحان گلاب هم می گیره و درس به این سختی به راحتی پاس میشه میره پی کارش!» همچنین با توجه به اینکه اتاق این استاد پر از تقدیرنامه های خارجی بود که به در و دیوار چسبیده بود و کتابخانه ی پر از کتابی هم داشت، بچه ها به دانشگاه ها، ژورنال ها و موسسات بین الملی هم می خندیدند و می گفتند «خوش به حال عنکبوت ها، جایی اکازیون تر از کتابخانه ی اساتید برای تاربستن پیدا نمی کنن!» با تمام این تفاسیر من برخلاف بقیه حضور همچنین استادی را توهین به استادهای دیگر و دانشجویان می دانستم و تصمیم گرفتم تحقیقات بیشتری انجام بدهم و می خواستم از اتاقش شروع کنم. شاید مدرکی دال بر قلابی بودن این استاد پیدا کردم. به همین خاطر در اولین فرصت که سالن گروه خلوت بود و استاد داخل اتاقش بود، دو عدد چوب کبریت سالم را داخل قفل، ناسالم کردم و جیم شدم! حالا روزها وقت می برد تا مستخدم گروه قفل را درست کند. مخصوصاً که تامین اعتبار هزینه این قفل باید می رفت توی کمیسیون موارد عام دانشکده و اگر نامه «قفل خراب شده به وسیله دو عدد چوب کبریت» تصویب میشد برای تایید می رفت پیش منشی معاونت مالی و سپس معاونت مالی ( و یا برعکس!) و سپس دبیرخانه و اگر نامه داخل دبیرخانه گم نمیشد، بعد کارپردازی و اگر کارپرداز صلاح می دید که قفل باید خریداری شود، می رفت انباری تا ببیند قفل دست دوم داریم یا نه! و اگر نداشتیم پس از خرید اجناس اولویت دار دیگر شاید قفل را می خرید و توی انبار می گذاشت تا مراحل صدور قبض انبارش طی شود! و درصورت تایید کمیسیون موارد عام و منشی معاونت و خود معاونت و دبیرخانه و کارپرداز، به مستخدم گروه تحویل داده شود! پس موافقین که زمان می برد!

استاد از اتاقش که خارج شد شروع کرد به زورزدن برای فرو کردن کلید اسرار...ببخشید کلید اتاق در قفل اتاق. ابتدا فکر کرد کلید را برعکس فرو می کند که فرو نمی رود ولی بعد از برعکس کردن کلید متوجه شد الان برعکس است و قبلی عکسِ عکس بوده است! وقتی موفق نشد، استادِ از خدا بی خبر تشرّی به مستخدم از همه جا بی خبر ولی از خدا با خبر زد که تقصیر اوست و دستور داد به سرعت قفل را درست کند. (به همان سرعتی که در بالا ذکر شد!) مستخدم که با سرعت رفت نامه ی کمیسیون موارد عام رو آماده کنه، من وارد اتاق شدم. اولین کاری که کردم کشوها را گشتم. آخر استادها معمولاً مدارک دال بر قلابی بودن استاد را در کشوها می گذارند! (البته مدارک استادهای دیگر را!) یک سری کاغذ پیدا کردم که رویش نوشته شده بود، «یادداشت های خصوصی، لطفاً کسی نخواند!» به نظر یک چیزهایی مثل روزنوشت می آمد. با توجه به توصیه استاد شدیداً مشتاق خواندن بودم!:

یادداشت های خصوصی، لطفاً کسی نخواند!:

امروز روز اولی بود که وارد دانشگاه می شدم و به بالاخره به آرزوم می رسیدم و قرار بود تدریس کنم. تدریس! چه غلطا! بچه های محل اگه بفهمن از خنده غش می کنن!

وارد کلاس که شدم همه بلند شدند. اِ.... دخترها هم که هستن! نشستم و به دانشجویانم نگاه کردم. پسرها رو خیلی متوجه نشدم ولی توی دخترها همه رقم دختری بود! به نظر خیلی هم مودب و متشخص میومدن! منظورم هم دخترهاست هم پسرها! البته قبلا از استادها شنیده بودم که می گفتن این اولشه. دو تاشون رو که بندازی، ادب و تشخص یادشون میره.

اول حضور غیاب کردم. مجبور شدم کلی «غ» بزنم! حدس زدم معمولاً استادها توی این جور مواقع «غ» میزنن! باید درس رو شروع می کردم. هر چی بیشتر مکث می کردم، بیشتر مشکوک میشدن. لعنت به تدریس! توی عجب هچلی افتادم! خیلی استرس داشتم! ولی دلمو زدم به دریا و شروع کردم. حسابی تپق می زدم. وسط درس توی اوج استرسی که داشتم و حواسم به همه چی بود به جز چیزایی که می گفتم و می نوشتم، یکی از این پسرهای نکبت شروع کرده بود به مزه پرونی. این و یکی دوتا دیگه از دوستاش مزه پرونی می کردن و پسرها و دخترها هر و هر می خندیدن. زبان کوچیکه توی دهان هاشون هم داشت سر کلاس درس من حرکات موزون می کرد و اینجوری مسخرم می کرد! وقتی هم که مزه پرونی تعطیل میشد به تلالو خورشید بر روی کله ی کچل من می خندیدند. لعنت به این کلاس. مستخدم گفته بود که این کلاس، بهترین کلاس آفتابگیر کل دانشگاه است!

چشم به هم زدم، زمان کلاس به آخرهاش نزدیک شد. ای دهنتون سرویس، یه خسته نباشیدی چیزی بگین آخه! نمی دونم اینا کار و زندگی ندارن، وقتشون رو به بطالت میگذرونن! یک چند تا سرفه ی الکی کردم تا شاید یکی دو تا صدای نازک بشنوم که «استاد بهتر نیست برین استراحت کنین؟!» و همزمان مزه پران کلاس، با لحنی آروم طوری که من متوجه نشم بگه که «بابا این استاده مریضه که! سل داره!» و بچه ها بزنن زیر خنده! ولی نه، اینطور نشد. همانطور که به سرفه های زورکی ام ادامه می دادم و هر آن مویرگ های بیشتری پاره می کردم، از همان مزه پران شنیدم که گفت «استاد مثل اینکه سینه تون به گچ حساسه.» کلاس باز بیخود و بی جهت خندید. این دانشجوها عادت دارن به جرز دیوار هم بخندند. با خودم گفتم این پسرک بی مزه آدم شده و دلش به حال ما سوخته، گفتم «نه، عادت دارم.» این جمله به مثابه بنزین روی آتیش عمل کرد و این بار کلاس بلندتر خندید. اینا رسماً دیوانه اند! گیج شده بودم ولی وقتی تخته وایت برد و ماژیک داخل دستم رو دیدم فهمیدم اوشکول کیه و از گیجی دراومدم! خوش به حال دانشجوهای این کلاس، سوژه خنده شون جور شده بود! بعید میدونم جلسه بعدی لازم باشه توی لیست دانشجوهام «غ» بزنم! توی همین فکرها بودم که یک دفعه یکی از دخترها می خواست سوالی بپرسه. لعنت به هر چی سواله! خب یکی نیست به این بگه ندانستن عیب نیست، پرسیدن عیب است! خلاصه برای اینکه دلم نیومد دل دختر بیچاره ی مظلوم مودب متشخص رو بشکونم، سوالش رو شنیدم و هر چیز خزعبلی به ذهنم رسید سرهم کردم و جوابش رو دادم. با اینکه مشخص بود نه دخترک و نه هیچ کدوم از دانشجویان و نه خود من! متوجه حرف های من نشده بودند ولی همه سر تایید تکان می دادند که انگار متوجه شده اند! (یادم باشه حالم که مساعدتر بود از یکی از دانشجوها بخوام جواب سوال رو خوب برام تشریح کنه!) پشت بند این دختره می خواستم کلاس رو تعطیل کنم که یکی از پسرهای نکبت می خواست سوال بپرسه ولی من سریع پریدم توی حرفش و گفتم سوالت رو بذار برای جلسه بعد. عجب غلطی کردم! کی گفت همچین چیزی بگی! کاشکی کلاس های دانشگاه طوری بود که میتونستی با نشون دادن کارت قرمز به یک دانشجو، اونو از حضور در جلسه بعدی محروم کنی! این رو توی دلم گفتم و سرفه کنان از کلاس خارج شدم.

ادامه دارد.....

توضیح کلمه نوشت های دیروزانه من 1

dastedovvom — Thu, 23 Jul 2009 22:05:18 GMT

مدتهاست به دلیل یه سری مشغله درسی، فرصت (و شاید همت) نمی کنم طنز بنویسم. و از اونجایی که مدتهاست وبلاگم رو به روز نکردم و به همین دلیل سیل انتقادات و سوالات بیشمار در مورد عدم آپیدگی وبلاگ، به سمت اینجانب سرازیر که نشد هیچ!، هیچکی اصلا نفهمید ما یکی دو ماهه چیزی تو دست دوممون نیست!

حالا خارج از چرندیات فوق، این مشغله های درسی باعث شد غده هیپوفیزم بزنه تو تروییدم و جفتی باهم از تو غدد لنفاوی در بیان! و در نتیجه تصمیم گرفتم هر چند روز یکبار، روزانه نویسی کنم، البته روزانه نویسی از نوع دست دوم:

دیروز این کلمات برام پیش اومد:

ساسات- ریچارد براتیگان- احمد نوری- غفوریان- اصول تصفیه آب- کولر*

ساسات

دیروز کامپیوتر یه بار روشن می شد، دفعه دیگه که میخواستی روشنش کنی روشن نمیشد! قرار شد ساساتش رو بکشیم، تا دفعه بعد زودی روشن شه!

اطلاعاتی در مورد ساسات

ریچارد براتیگان

دیروز کتاب پنجم یا شیشم، شایدم چهارم از کتاب های مرحوم براتیگان رو هم تموم کردم. واقعا نابغه ای بوده برای خودش. مخصوصا وقتی قراره مخاطب رو سرکار بذاره یا بپیچونش. این کتاب هفتمی که دیروز تمومش کردم، اسمش بود یک زن بدبخت. البته هیچ کدوم از کتاب هاش به کتاب اولی که ازش خوندم و معتادش شدم نمیرسه، یعنی در رویای بابل. البته این کتاب سومی هم که دیروز تمومش کردم بد نبود!

اطلاعاتی در مورد ریچارد براتیگان

احمد نوری

دیروز بعد از تموم کردن کتاب هشتم از مرحوم براتیگان یاد احمد نوری افتادم. نور به قبرش بباره! نه بابا، احمد نوری حالا حالاها زنده اس! منظورم براتیگان بود! باور کنین این احمد نوری روح براتیگان رو هم شاد کرد! تو روحش! اینجا دیگه دقیقا منظورم احمد نوریه! اگه حافظه ام درست یاری کنه، چهار سانت بالاتر از اینجا، دقیقا همین جا، نوشتم که «هیچ کدوم از کتاب هاش به کتاب اولی که ازش خوندم و معتادش شدم نمیرسه، یعنی در رویای بابل.» (الان که اومدیم خط بعد شد چهار و نیم سانت بالاتر!) خود نابکارش بود که به من جنس فرهنگی داد و معتادم کرد! و باعث شد بیست سی هزار تومن بسلفم و سری کامل کتاب های ترجمه شده به فارسی براتیگان رو بخرم. فوتبال سالنی هفتگی چهار راه مخابراتِ جلسه ای دو هزار تومن رو هر چند هفته یکبار میرم تا پول جنسام دربیاد! خانواده هم کم کم مشکوک شدن! تازه من خودمم کم کم دارم مشکوک میشم! به خودم نه ها، به احمد نوری! نکنه این بابا مسئول خود انتشارات چاپ آثار براتیگان در ایران باشه!

البته نگران نباشید، یا بهتر بگم نباشم! این احمد نوری یه شصت هفتاد تومنی از من میخواد. شاید بیست سی تومنش مشمول جریمه بشه! اعتراض کنه میرم کتاب های ترجمه نشده براتیگان رو هم واسه خودم میخرم!

اطلاعاتی در مورد احمد نوری

غفوریان

این چیزی که اول میخوام بگم ربطی به غفوریان نداره، چون اینجام گیر کرده باید بگم: آخه احمد نوری! تو که دوزار اطلاعات تو ویکی پدیا نداری جنس دست بچه مردم میدی که چی؟!....آخیش! راحت شدم!

یه بنده خدایی به نام غفوریان یه ماشین یک سال پیش از ما خریده ولی هنوز سندش رو انتقال نداده. همون پارسال یک ماه بعد از خریدش زنگ زد گفت «مرد حسابی، این چه جور ماشینیه؟! نصفش تو تصادف رفت که!» چند وقت بعدش زنگ زد گفت «مرد ناحسابی، این چه جور ماشینیه؟! چرا آتیش میگیره؟!» (توضیح: 405 نیست، اگه بود که همون اول می گفتم! بیخود هم اصرار نکنید نوع ماشین و مدلش رو بگم! با کامنت های افشاگرانه هم به شدت برخورد میشه! الکی نیست که، ما آبرو داریم!)

خلاصه، دیروز بعد از مدت ها زنگ زده بود و گفت «از پارسال تا الان ماشین به صورت قول نامه ای چهار دست چرخیده و الحمدا... صاحب آخرش هم از ماشین راضیه! و اگه میشه چند روز آینده بیاین سند بزنین.»

اینو که گفت ناخودآگاه گفتم: اون ماشینی که نصفش رفته بود، چیزیش هم باقی مونده که برای دفعه چهارم معامله شده باشه!

خدا قسمت کنه این جور مشتری ها رو!

اطلاعاتی در مورد غفوریان

اصول تصفیه آب

اون مشغله درسی که گفتم حتما یادتون هست. یادتون نمیاد یک وجب بالاتر رو نگاه کنین. فعلا دارم برای اون مشغله درسی کتاب اصول تصفیه آب، مرتضی حسینیان، چاپ 1347 رو می خونم. از کتابخونه گرفتم. چاپ سنگی فکر کنم باشه! البته مشکوک به پَرنویسی هم هست! (پَر نه پُر، پرِ کلاغ پر منظورمه)

دیروز سرچ کردم دیدم خدا رو شکر چاپ 1387 اش هم هست. گرون هم هست! و با این شرایط ممکنه تو رفرنس های این مشغله ی درسیم، سال چاپ ناغافل عوض بشه بخوره چاپ 1387!

اطلاعاتی در مورد اصول تصفیه آب

کولر

و اما پایان بخش«توضیح کلمه نوشت های دیروزانه من» ماجرای کولره.

توی خونه ما هر روز در مورد کولر دعواست. قبل از این لازمه بگم که توی خونه ما هر چیز جدیدی خریدیم صدا میکنه! یخچال جدید خریدیم، دوبلِ قیمتش رفت رو اعصاب! پنکه جدید خریدیم لق لق کرد!، ماشین لباس شویی جدید خریدیم، کسی نبیندش فکر می کنه تانک تو خونه روشنه! و.... البته این طور که یادم میاد همون چند سال اولی که همه وسایل جدیدالخرید ما صدا میکرد سخت بود، بعدش عادت کردیم! الان دیگه اگه صدا نکنه خوابمون نمی بره! حتی تو خریدهای جدیدمون هم تاثیر گذاشته! و فروشنده حسابی از درخواست ما تعجب می کنه و بعد لبخندی میزنه و میگه اتفاقا یکی اکازیون ویژه شما تو انبار دارم! ولی این تنها مشکل ما نیست. وسایلی که خریدیم صدا هم نکنه، یه عیب و ایراد دیگه داره! بخاری برقی خریدیم، برقش خراب بود! تلویزیون مدل جدید خریدیم، موقع خاموش کردن تصویر جمع میشد و تبدیل به یک نقطه میشد و بعد خاموش میشد! گاز خریدیم در فِرِش رو باز کردیم دیدیم طرح فِره! پیرهن خریدیم لک داشت، از اون مدل دلخواه ما هم دیگه نداشت! فروشنده گفت تو بازارم نگردین نیست، همین مدل رو هم تازه از پارسال برام مونده بود! خونه خریدیم، ... و....

دیروز این کولر ما صدا می کرد، هر کسی توی خونه ما متخصص کولر شده بود و یه نظریه در مورد صدای کولر میداد. البته من نظری نداشتم. در آخر نظر جمع بر این شد که من! برم بالا پشت بوم و ببینم کولر گازیمون! چشه! من رفتم و تشخیص بود، یعنی ته همه کولرهای آبی خیصه! یه مخزن داره که آب جمع میشه و وقتی هم آب جمع میشه، قاعدتا باید تش خیص باشه دیگه! خلاصه من رفتم و تهشخیس! ندادم چشه. بعد یه تکنیسین کولر اومد (البته آچار کلاغی با خودش آورده بود، که من هر چی به کولر نگاه کردم نفهمیدم آچار کلاغی به کجای کولر میخوره! ازش که پرسیدم چرا آچار کلاغی آوردی، گفت «اوستام رفته مسافرت!») خلاصه روغن زد و درست شد. بعد از رفتن تکنیسین همه اهالی خانه متفق القول نظرشون این بود که نظریه شون در مورد صدای کولر درست بوده و اگه فلانیِ بی عرضه ی [...] (نه براتیگان و نه احمد نوری، منظورشون من بودم!) که رفت بالای پشت بوم، مغز تو اون کله پوکش بود باید میفهمید که با یک روغن کاری درست میشه و بیخودی باعث نمیشد مزاحم اوستا بشیم!

چون این کلمه «کولر» ممکنه در «کلمه نوشت های روزانه من» زیاد تکرار بشه، بیشتر از این در موردش توضیح نمیدم.

اطلاعاتی در مورد کولر

کلمه نوشت های روزانه من 1

dastedovvom — Thu, 23 Jul 2009 19:49:32 GMT

ساسات- ریچارد براتیگان- احمد نوری- غفوریان- اصول تصفیه آب- کولر*

*توضیح این کلمات و عباراتِ روزانه، در پست بعدی میاد.

دانلود شماره جدید ستون آزاد

dastedovvom — Wed, 10 Jun 2009 21:45:41 GMT

شماره 41 ستون آزاد منتشر شد....دانلود نسخه الکترونیکی...:

http://rahekahi.persiangig.com/other/sotonazad41.zip

http://rahekahi.parsaspace.com/sa/sotonazad41.zip

فتوکاتور روبات ها

dastedovvom — Tue, 12 May 2009 19:52:45 GMT

سفر- همایش نامه یک مهمان همایش ندیده ی همایش!

dastedovvom — Thu, 30 Apr 2009 16:20:18 GMT

سفر- همایش نامه یک مهمان همایش ندیده ی همایش!*

هشتمین همایش مدیران مسئول نشریات دانشگاهی

نوزدهم تا بیست و یکم فروردین ماه هشتاد و هشت – مجتمع تحقیقاتی عصر انقلاب

توی خونه نشسته بودم که یه نفر از خانه نشریات دانشجویی زنگ زد گفت شما رو به عنوان مهمان بسیار ویژه هشتمین همایش مدیران مسئول نشریات دانشگاهی که قراره نوزدهم تا بیست و یکم فروردین برگزار بشه، به برنامه دعوت کردن و گفتن که حضور شما متمنی خاطر بازماندگانِ مایه خوشحالی است!.... و منم با اینکه برنامه کاریم پر بود ولی بعد از کلی اصراری که کردند قبول کردم. البته قول صددرصد ندادم که اگه نتونستم برم ناراحت نشن.

...... البته این یک روی قضیه بود. اون روی قضیه که به واقعیت نزدیک تره، اینه:

توی خونه وایستاده بودم که یادم اومد قراره هشتمین همایش مدیران مسئول برگزار شه. پس زنگ زدم خانه نشریات و گفتم میشه منم بیام توی همایش؟ گفتن نچ!... گفتم بخدا من همایش ندیده ام! راه دوری نمیره اگه بذارین بیام! ثواب داره بخدا! گفتن ... خلاصه از ما اصرار و از اونا انکار! بعد از کلی رایزنی گفتن حالا بیا ببینیم چی میشه. اگه نیومدی متمنی خاطر بازماندگان مایه خوشحالی نمیشه!... ولی من که برنامه بیکاریم! پر بود، با اینکه اصراری هم در کار نبود، گفتم میام! قول صددرصد هم دادم که میام تا اگه یک درصد هم زلزله شد یا ناغافل در صور دمیدن!، نتونستم برم، از الان خوشحال نباشن!

.... از این به بعد سعی می کنم به واقعیت بیشترتر نزدیک شه! :

از دو سه روز قبل همایش چیزی نخوردم تا بتونم از محتوای همایش به بهترین نحو استفاده کنم! حتی همکوپه ای هام در قطار هم از اینکه نافم به نخاعم چسبیده بود تعجب کرده بودند! و من به خاطر اینکه تابلو نشه گفتم مادرزادیه!

خلاصه رسیدم تهران. همایش قرار بود شهریار برگزار شه. با راهنمایی یکی از همشهری های! تهرانیم از راه آهن رفتم چهارراه ولیعصر و از اونجا یه بلیط دادم و با «بی ام و» رفتم میدون آزادی! چی؟ با یک بلیط مگه میشه سوار «بی ام و» شد؟! بله که میشه! برا ما که شد! یه «بی ام و» بزرگ و قرمز بود، میگفتن مسیر ویژه داره! چی؟ اون «بی ام و» نیست، «بی آر تیه»! ولی بی انصاف ها کرایه «بی ام و» رو از من گرفتن! حالا بگذریم. رسیدم آزادی و از اونجا با اتوبوس های شهریار رفتم کجا؟ خب با اتوبوس های شهریار تبریز یا اهواز که نمیرن! میرن شهریار دیگه!

اولش فکر می کردم شهریار هم مثل طرقبه ی مشهده که پات رو از خونه بذاری بیرون، میره تو طرقبه! ولی نه، طولانی تر بود. من روی صندلی های عقب اتوبوس نشسته بودم که نزدیک شهریار تصمیم گرفتم برم پیش راننده ازش آدرس مجتمع عصر انقلاب رو که قرار بود همایش اونجا برگزار شه، بپرسم. ولی چشمتون روز بد نبینه، همین که از روی صندلی های عقب اتوبوس که ارتفاع بیشتری نسبت به سایر صندلی ها داره بلند شدم، اتوبوس رفت رو سرعت گیر! ملاج ما هم رفت تو سقف اتوبوس! سقف اتوبوس که غُر شد، ولی فدای سرش، بیمه است! من چی؟! با سر برآمده رفتم سراغ راننده که آدرس مجتمع عصر انقلاب رو ازش بپرسم که گفت من همچین چیزی تا به حال ندیدم ولی مطمئنم باش توی این راسته ای که تا شهریاره، نیست، مسیر هر روزمه! توی خود شهریار باید باشه!... ما هم از همه جا بی خبر با سر برآمده تا شهریار رفتیم.

توی شهریار همه من رو با اون پیرمرده رئیس مدرسه ی کیو سان اشتباه می گرفتن! ازشون آدرس مجتمع رو پرسیدم. اکثرا بلد نبودن! از یه راننده تاکسی پرسیدم که یه مسیر اشتباه و پرپیچ و خم از داخل شهریار رو به عنوان مجتمع عصر انقلاب معرفی کرد! شانس آوردم سر کرایه تاکسی باهاش به توافق نرسیدم وگرنه معلوم نبود کلیه ملیه برام میموند یا نه؟! یه تاکسی دیگه گفت فلان قدر می گیرم می برمت. بهم گفت آی کیو مجتمع عصر انقلاب نرسیده به شهریاره، اول همین مسیری که با اتوبوس اومدی، میتونستی پیاده شی!... منم با سر برآمده ناچاراً کرایه رو قبول کردم و سوار تاکسی شدم.

توی تاکسی داشتم زیرلب یه چیزایی می گفتم که راننده گفت خدا به شما توفیق بده که دائم ذکر میگی. التماس دعا!... دیگه بهش نگفتم حاج آقا ذکر نمی گم دارم، جد و آباد راننده اتوبوس رو آباد می کنم!، گفتم محتاجیم به دعا! اینو که گفتم یکدفعه ساعتم رو نگاه کردم که دو بعد از ظهر رو نشون میداد. نهار قرار بود فقط تا ساعت دو سرو بشه. به راننده گفتم آقا گازشو بگیر وقت نماز داره دیر میشه! اونم گازش رو گرفت!

با سر برآمده رسیدم به مجتمع. مجتمع در یه جای پرتی قرار داشت که اگه قرار نبود همایش ممایش توش برگزار شه، به نظرم بدرد فعالیت های هسته ای میخورد! با سرعت وارد شدم. رفتم پذیرش. وقتی فهمیدن من کی ام، روحیه شون به کل عوض شد! منتظر بودم کارهای پذیرشم تموم شه تا زودتر هدیه همایش یعنی از اون کیف قشنگ ها که اون گوشه بود به من بدن. نوبت کیف دادن که شد گفتن چون شما مدیرمسئول نیستی و مهمان همایشی هدیه بهتون تعلق نمی گیره. بعدش خوب که فکر کردم دیدم کیف هاش مالی هم نبود!

سریع رفتم غذاخوری برای نهار. فکر کنم نفر آخر بودم! آخ جون نهار جوجه کباب بود! جوجه کباب که میگفتن این بود! من قبلا فکر می کردم کله ی جوجه هم به سیخ جوجه کباب وصله، آدم دلش نمیاد بخوره! .... خلاصه نهار و متعلقاتش رو در جیک ثانیه خوردم و زود رفتم به سالن افتتاحیه.

افتتاحیه قرار بود ساعت دو و نیم شروع بشه. آقای حسینی سده مدیرخانه نشریات با جنب وجوش داشت مقدمات کار رو فراهم می کرد. قرار بود دکتر حدادعادل رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس، دکتر حسینی قائم مقام وزیر، دکتر خرمشاد معاونت فرهنگی وزارتخونه و دکتر اسلامی مدیر دفتر امورفرهنگی در افتتاحیه حضور داشته باشن. با اینکه ساعت دو و نیم شده بود ولی هنوز از افتتاحیه خبری نبود. من نگران زمانبندی همایش بودم. نکنه ستاد اجرایی که اینقدر زحمت کشیده، خللی توی برنامه هاش ایجاد بشه و با دیر شروع شدن افتتاحیه مجبور شن برخی از برنامه ها رو حذف کنن. مثلا طبق برنامه ای که به ما داده بودن قرار بود ساعت چهار بعد از ظهر تا چهار و نیم پذیرایی داشته باشن! شانس که نداریم، همین رو ورمیدارن حذف میکنن!

خلاصه اینقدر نشستیم تا اینکه حدود سه، سه و نیم افتتاحیه شروع شد. با حضور همون مهمون هایی که گفتم. آقای حداد رو تا حالا اینقدر از نزدیک ندیده بودم. دوست داشتم بهش دست بزنم، بعد برم پیش بچه محل ها پز بدم! ولی حیف که نشد. فقط تونستم یه عکس یادگاری غیر مستقیم باهاش بگیرم! به این صورت که عکاس می خواست از ردیف های اول سالن یعنی آقای حداد و بقیه ی آدم حسابی ها عکس بگیره و من ناحسابی با تمام وجود سعی کردم توی کادرش باشم! هر چی عکاسه کادر رو می آورد پایین تر، منم کله ی برآمده ام رو می آوردم پایین تر! و بالاخره من پیروز شدم!

افتتاحیه با شعرخوانی مجری( یک دو سه تا دیوانی رو حداقل خوند!) ، سخنرانی آقایان دکاتر! حداد عادل، خرمشاد، حسینی و اسلامی و آقای حسینی سده و آقای پذیرایی به پایان رسید. حرف های آقای پذیرایی از همه بیشتر به دل مدیران مسئول نشریات دانشجویی نشست!

پشت بند افتتاحیه جلسه پرسش و پاسخ با حضور دکتر اسلامی و دکتر حسینی و آقای حسینی سده برگزار شد. کلی سوال مکتوب پرسیده شد. همون کلی سوال مکتوب بدون سانسور توسط دکتر اسلامی خونده شد و با توجه به کمبود وقت بعضا پاسخ داده شد. آخر جلسه که همه خسته و کوفته شده بودند، تعدادی از «بیش فعالین» دانشجویی خواستار پرسیدن سوال شفاهی شدن و با برهم زدن جو جلسه سوالشون رو هم پرسیدن و خوشحال مراسم رو ترک کردند!

قرار بود شب قبل از شام برنامه استخر و از این جور برنامه های آبکی برقرار باشه ولی من از اونجایی که حدس زدم می ریم تو استخر یکی ورمیداره شوخی شهرستانی میکنه، کله ما رو زیر آب میکنه، سقط میشیم، شام رو از دست میدیم! ، بی خیال شدم و رفتم اتاق برای استراحت تا وقت شام برسه. البته بعدا فهمیدم به علت کمبود وقت به جای استخر، ملت رو بردن سینما. اگه فیلم ترسناک برده باشنشون ممکنه همزمان استخر هم ایجاد شده باشه!

نفر اول بودم که با سربرآمده وارد غذاخوری شدم. شام رو زدیم و برگشتم اتاق و زودی لالا کردم تا صبح خواب نمونم و صبحانه از دست بره!

صبح با سربرآمده و با دیدن خوابی که تعبیرش صبحانه بود!، از خواب بلند شدم. رفتم غذاخوری و از انواع و اقسام چیزهای همگون و ناهمگونی که برای صبحانه وجود داشت میل کردم!

بعد صبحانه نوبت سمینارهای آموزشی «اصول روزنامه نگاری دانشجویی» و «اصول مصاحبه در نشریات دانشجویی» بود. بین دو تا سمینار هم قرار بود پذیرایی باشه. سمینار و پذیرایی و سمینار به ترتیب انجام شد و بعد نوبت رسید به سمینهار! و باز مستفیض شدیم! همزمان ثبت نام کاندیداهای عضویت در شورای مرکزی ناظر بر نشریات هم انجام میشد و مثل اینکه سی و نه نفر هم ثبت نام کردن. بعد از اون هم گوشه کنار کاندیداها داشتن رای جمع می کردن.

بعد از ظهر سمینار «سایبرژونالیسم» برگزار شد و بعدش هم سخنرانی های کاندیداها شروع شد و هر کسی اومد از سابقه دار بودن خودش! گفت و برنامه هاش رو تشریح کرد.

شب من به جز همه! منتظر اعلام آماده بودن شام بودیم که گفتن آقای نمی دونم چی چی بهرام چی چی بیضایی از کارگردان های چی چی سینمای چی چی ایران! حضور دارن و قراره فیلم «وقتی همه خوابیم» ایشون رو پخش کنن و بعدش هم نقد و بررسیش کنیم. وقتی همه خواب و گشنه بودیم فیلم پخش شد! آخرهای فیلم بود که یکی منو از بیرون سالن صدا زد و من رفتم بیرون. اون به من گفت نگاه کن با توجه به کله ی برآمده ات به نظر میاد بتونی برای حفظ آبروی دانشجوها یکی دو تا سوال فنی از استاد بیضایی بپرسی.... بعدشم یکی دو تا سوال فنی به منِ غیرفنی داد که بپرسم و تاکید هم کرد توی جلسه نقد و بررسی انتقاد نکنی ها! منم گفتم چشم! اینقدر تاکید کرد که بهش گفتم درسته که من مخم غُر شده ولی مغزِ توش هنوز سالمه! گرفتم چی میگی!...

بعد که اومدم تو سالن نشستم، دیدم همون یارو همراه استاد چی چی بیضایی وارد سالن شد و همه کف و هورا کشیدن. من یه جای پرت سالن نشسته بودم. یارو مجریه با شروع نقد و بررسی پرسید کی سوال داره و با اینکه کلی آدم جلوی من دستشون بالا بود، زرتی ورداشت گفت: اوشون! میکروفن رو بدین به اوشون! ...آره منظورش من بودم. همه تعجب کرده بودن که پرت ترین جای سالن رو انتخاب کرده! منم با ترس و لرز میکروفن رو گرفتم و با تته پته به استاد خوش آمد گفتم.... راستی چی قرار بود بپرسم؟! یادم رفته بود! میخواستم همون جا از مجریه بپرسم گفتین از استاد چی بپرسم که یکدفعه یه سوال انتقادی غیرفنی به ذهنم رسید و پرسیدم! استاد هم به فنی ترین شکل ممکن جواب داد و همه دانشجوها سر تایید تکون دادن که انگار فهمیدن!

جلسه با اهدای لوح تقدیری به استاد بهرام بیضایی به اتمام رسید و رفتیم برای شام.

شام رو که خوردم، میخواستم برم استراحت کنم ولی گفتن میخوان بچه های یک ائتلاف رای گیری کنن و نامزدهاشون رو برای انتخابات فردا معرفی کنن. منم گفتم یکم فعالیت برای هضم شدن غذا خوبه. اینجوری جا برای صبحانه و دو سه نوبت پذیرایی و نهار فردا که روز آخره باز میشه! وایستادم و با برگزاری انتخابات ائتلاف همراه شدم. نیمه شب بود که نامزدهای این ائتلاف انتخاب شدن و قرار شد حامیان این ائتلاف به نفع دو تا نامزد انصراف بدن و همین کار رو هم کردند.

صبح روز بعد صبحانه آخر رو باز هم با سری برآمده و با چشمانی اشکبار خوردم! و منتظر شروع انتخابات شدم. چون مدیرمسئول نبودم حق رای نداشتم و فقط میتونستم دست به سینه نگاه کنم. انتخابات جالبی بود. از سی و نه نفر اولیه فقط بیست نفر مونده بودن و بقیه انصراف داده بودن. همه داشتن مشارکت می کردن. حتی بین انتخابات پذیرایی هم داشت انجام میشد که فقط من رفتم ژتونم رو دادم و پذیرایی آخر رو با چشمانی اشکبار گرفتم! برای بقیه انگار مهم نبود نعمت خدا داره حیف میشه! طفلی ها ستاد اجرایی هم فکر می کردن من با توجه بر سر بر آمده ام از لحاظ مخی کم دارم که همیشه متفاوت از بقیه عمل می کنم!

خلاصه انتخابات با نظارت خود مدیران مسئول برگزار شد و دو تا نامزد همون ائتلاف دیشبی یعنی آقای آذین و آقای زیرک رای آوردن. اعضای علی البدل هم آقای تیموری و آقای سلمانی شدن. جالبه که هیچ اعتراض مشهودی هم به روند کار وجود نداشت.

بعد از انتخابات همه راضی رفتن برای نهار و من هم با چشمانی اشکبار نهار آخرم رو خوردم!

بعد از ظهر نوبت برگزاری اختتامیه بود. قرار بود توی اختتامیه حاج آقای رنجبران معاونت فرهنگی نهاد مقام معظم رهبری و عضو شورای مرکزی ناظر و آقای دکتر اسلامی حضور داشته باشن.

استقبال خیلی خوبی از اختتامیه نشد. آخه طبق برنامه بعدش خبری از پذیرایی نبود! سخنرانان به نوبت صحبت کردند و نماینده سابق مدیران مسئول در شورای مرکزی ناظر هم گزارش کار داد. بعدش هم از حضور همه تشکر شد و همه باهم عکس یادگاری گرفتن. البته عکاس ها هر چی لنز رو عقب جلو کردن، نتونستن همه رو توی عکس بندازن!

زرشک! همه فکر کردن مراسم تموم شده و رفتن. ولی من با کورسوی امیدی از پذیرایی، سوت زنان دور و بر سالن پلکیدم و یکدفعه اعلام شد فلان جا داره پذیرایی انجام میشه و به منم اصرار کردن برم پذیرایی رو بگیرم! فقط تاکید کردن از شام خبری نیست و بهتره زودتر مرخص شم. داشتم مقاومت می کردم که یکدفعه یکی لنگه کفشش رو به سمت کله من پرت کرد! و این طور شد که من هم با خاطره ای خوب و سرشار از ویتامین و انرژی و با سری برآمده محل همایش رو ترک کردم!

* میدونم که هیچ کس این مطلب رو نمیخونه!

اینم لینک دانلود شماره 40 ستون آزاد:
http://rahekahi.persiangig.com/sa/PDF-40.rar

فتوکاتورهای سیزده بدر

dastedovvom — Sat, 18 Apr 2009 16:48:18 GMT

بقیه در ادامه مطلب...

پ.ن: راستی یادم رفت بگم که این سری کارها رو با مشارکت علی هنرور درست کردم.

فتوکاتور سریال های نوروزی

dastedovvom — Sun, 12 Apr 2009 19:58:45 GMT

فتوکاتور سریال های نوروزی

بقیه در ادامه مطلب

هدیه غرغرو به من

dastedovvom — Thu, 12 Mar 2009 10:09:19 GMT

این هم هدیه [یارقدیمی و خوب ترین دوستم!] به من:

....کلیک کنید....

زودتربرین گم شین بیرون دیگه، حوصله تون رو ندارم!

dastedovvom — Wed, 04 Mar 2009 21:17:18 GMT

این مطلب رو دو سال پیش نوشتم ولی جایی چاپ نشد تا اینکه این هفته در سوسه چاپ شد

زودتربرین گم شین بیرون دیگه، حوصله تون رو ندارم!

" تشریف داشتین حالا. در خدمتتون بودیم. جنابعالی مراحمین . به روی چشم . و ... و ... و" بعضی وقتها این چیزها رو که می شنوم حالم یه جور بدی می شه. آخه اگه این جملات و عبارات مودبانه از روی صداقت باشه یه چیزی ولی وقتی یارو با پلک های روی هم رفته ساعت یک و نیم نصف شب میگه "تشریف داشتین حالا" منظورش چیه؟ یعنی اینکه زودتربرین گم شین بیرون دیگه، حوصله تون رو ندارم! باور ندارین پس خوب توجه کنین:

- خانوم این برادر زن عزیز شما کی قراره قدماش رو روی جفت چشای ما بذاره؟

- تا الآن باید می اومد دیگه. نمی دونم چرا دیر کردن.

- طوری نیست حتماً توی این ترافیک سنگین گیر کردن.

.... زینگ...

- اِ... مثل اینکه اومدن....تیلیق.... بـَ....ه ، سلام محمود آقا. خوش تشریف آوردین. ما رو قابل دونستین.

- اختیار داری صادق جان. رسیدیم خدمتتون تا احوالتون رو بپرسیم. خلاصه دوباره مثل همیشه مزاحمتون شدیم.

- حالا تشریف بیارین تو.دم در بده. بچه خوشگلت هم که پشت سرته. بیا بغل عمو. گوگوی مگوری.

- دست بوس شماست.

....چند ربع ساعت بعد...

- بیخود به ساعت نگاه نکن. ایندفعه رو دیگه باید برای شام وایستی.

- نه. زحمت نمی دیم دیگه.

- اختیار دارین شما مراحمین.آخه چه زحمتی. یه لقمه نون و ماسته باهم می خوریم دیگه.

[بعد از کلی اصرار]

- باشه. ولی شما هم یه دفعه باید بیاین خونه ما تادر خدمتتون باشیم.

- چشم. حتماً توی زحمت میندازیمتون.

... موقع شام...

- محمود جان چقدر کم میل کردی. یک کم دیگه بریز. تو خانواده ات همه تون خجالتی هستین ها!

- نه صادق جان. این خواهر عزیزم اینقدر این بشقاب ها رو پر کرده که آدم حسابی سیر میشه.

.... موقع رفتن...

- اگه اجازه بدین دیگه ما رفع زحمت کنیم.

- نه، کجا؟ تشریف داشته باشین حالا.

- نه دیگه دیروقته. شما هم احتیاج به استراحت دارین.

- نه بابا تازه سر شبه.

- نه دیگه. به خاطر پذیرایی خوبتون هم دستتون درد نکنه. از ما یاد بگیرین. طرف های ماهم تشریف بیارین.

- همین که اومدین خیلی لطف کردین. خداحافظ شما.

و حالا اون روی سکه:

- آهای... این داداش آویزونت کی قراره بیاد اینجا تلپ بشه.

- نمی دونم این نادون چرا باز دیر کرده. احتمالاً باز تقصیر اون زن اِکبیریشه.

- از اون برادر آسمون جلت غیر از این بر نمی یاد. حتماً باز جورابش رو توی یخچال گذاشته و پیداش نمی کنه!

.... زینگ...

- اِ... مثل اینکه شروع شد. دارن روی سر ما خراب میشن...تیلیق... علیک.... باز که اینورا پیداتون شد. دوباره شام نداشتین؟!

- اینم اصرار بچه ها بود وگرنه صد سال سیاه هم پامو توی این خراب شده نمی ذاشتم. اصلاً کلاس ما کجا و شما کجا؟

- هوی... کجا کله ی پوکت رو انداختی میری تو. هر وقت گفتم خاک انداز خودت رو جلو بنداز.

- حالا که رفتم تو. چه قار قاری می کنی.

- اِ... این بچه ات چرا پرید توی بغل من. چه بویی هم میده.

- سلام عمو جون.

- ایول مثل اینکه این یکی ادب داره. علیک سلام عمو جون. خوش اومدی.

- تف!!!

- ای بی تربیت. تو هم به اون بابات رفتی!

....چند ربع ساعت بعد...

- دیر وقته ها. قصد ندارین چترتون رو بردارین، برین. فامیل های دیگه هم هستن ها!

- نخیر تازه سر شبه. تازه مگه تو مرغی که سر شب بخوابی. این وقت شب حال میده که به من بگی حال بی صاحابت چطوره؟!

- بتوچه...[...]...[...]!!!

- می دونم که قصد نداری برای شام مزاحممون بشی ولی به خاطر اینکه ادب رو به جا آورده باشیم... حالا برای شام تشریف داشته باشین! (آخ، حالم بد شد!)

- چون اصرار میکنی باشه!

... موقع شام...

- بیا ما رو هم بخور دیگه! ته اش رو بالا آوردی که! توی گاوداری هم اینقدر...

- [آروغ!]....

.... موقع رفتن...

- خانوم این پیژامه من رو از خونه آوردی؟ آخه امشب می خوایم اینجا بخوابیم!

- پاشو جمع کن. اگه هم می خوای اینجا بخوابی طویله بیرونه!

- پس تو اینجا چیکار می کنی؟!

- چی؟

- لئوناردو...

- پیچ پیچی!

- باشه. ما که رفتیم خونه مون. فقط خدا کنه با این غذاهای مزخرفی که به خورد ما دادین، صبح تو سینه قبرستون نباشیم!

- نگران نباش تو حالا حالاها توی موزه ها کار داری! تو میراث فرهنگی ای هستی برای خودت!

- دیگه حوصله ریختت رو ندارم. ما که رفتیم. فقط یه وقت اونورا پیدات نشه ها. خودم شب عید برای خونه تکونی بهت زنگ می زنم!

- باشه. ولی جراحی لاستیک رو برای امثال تو گذاشتن ها اکبیری نکبت!

و این شاید واقعیت ماجرا باشه!

چاپ شده در سوسه - روزنامه قدس